Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

Απ' όλα φεύγω;

Υπεκφεύγω;
Πώς το λένε;
Απ' όλα φεύγω;
Μάλλον έτσι!

...Μια σελίδα άγραφη, έψαχνα η έρ'μη, να σημειώσω δουλειές και ψώνια.
Πού μ' έβγαλε, εκεί;

Εξείχε, τράβηξα, έπιασα σκόρπιο 2008!
Άμα γράφεις όπου νά 'ναι, άστο να πάει!

Χρόνια έψαχνα γραφούμενα πεθεράς, άφαντα!

Φφφ.φ!

Τέλος πάντων, βρήκα σελίδα άδεια, την έκοψα, μα το πήρα εδώ δίπλα μου...

Ώρες, ολόκληρες.
Πέρασαν.
Περιμένει.
Σκεπασμένο είναι ακόμα, δεν τολμώ.
Άρνηση.
Γενική.
Είναι αργά.
Αύριο, όποτε.

Πήγα Φεις.
Πήγα βόλτα.
Καλά γύρισα, εκτός απ' τα Κύθηρα που καίγονται και δεν καταλαβαίνω, γιατί;

Για να μην τα βρούμε;


Όλα από χέρι καμένα.


Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017

Ναι, μεν, αλλά... ΟΧΙ!

...Κι ήρθε η μέρα, που έπρεπε να απαντήσω, όχι!
...Κι ας ήταν για μένα, χρόνια, ποθούμενο όνειρο!
Όχι;
Γιατί;
Γιατί... τώρα πια, ξέρω τι δεν θέλω!
Έμαθα, αφού έπαθα!

Και ναι, πρέπει να μάθεις κάποτε, να λες: "ΟΧΙ", πρώτα στους δικούς σου ανθρώπους και μετά στους ξένους!
Όσο κι αν πονάει!

... Ναι, να μείνει η στιγμή και η μέρα.

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Πόσο βαθιά είναι η αγάπη σου; (How Deep is Your Love?)

Πόσο βαθιά είναι η αγάπη σου; (How Deep is Your Love?)


Πόσο βαθιά είναι η αγάπη σου;

Ξέρω τα μάτια σου στον πρωινό ήλιο
Σε νιώθω να με αγγίζεις στην βροχή
Και τη στιγμή που αναρωτιέσαι μακρυά από εμένα
Θέλω να σε νιώσω στους ώμους μου ξανά

Και έρχεσαι σε εμένα στο καλοκαιρινό αεράκι
Με κρατάς ζεστό στον έρωτα σου και μετά απαλά φεύγεις
Και είμαι εγώ που χρειάζεσαι να δείξω

Πόσο βαθιά είναι η αγάπη σου
Πραγματικά χρειάζομαι να μάθω
Γιατί ζούμε σε ένα κόσμο ηλιθίων
Που μας ρίχνουν
Ενώ όλοι θα έπρεπε να μας αφήνουν να είμαστε
Ανήκουμε σε εσένα και εμένα

Πιστεύω σε εσένα
Ξέρεις την πόρτα στην ψυχή μου
Είσαι το φως στη βαθύτερη σκοτεινότερη ώρα μου
Είσαι σωτήρας μου όταν πέφτω
Και μπορεί να μην πιστεύεις
Νοιάζομαι για εσένα
Όταν ξέρεις βαθιά μέσα
Ότι πραγματικά θέλω να κάνω
Και είμαι εγώ που πρέπει να δείξω

Πόσο βαθιά είναι η αγάπη σου
Πραγματικά χρειάζομαι να μάθω
Γιατί ζούμε σε ένα κόσμο ηλιθίων
Που μας ρίχνουν
Ενώ όλοι θα έπρεπε να μας αφήνουν να είμαστε
Ανήκουμε σε εσένα και εμένα

How Deep is Your Love?

I know your eyes in the morning sun
I feel you touch me in the pouring rain
And the moment that you wander far from me
I wanna feel you in my arms again

And you come to me on a summer breeze
Keep me warm in your love and then softly leave
And its me you need to show

How deep is your love
I really need to learn
cause were living in a world of fools
Breaking us down
When they all should let us be
We belong to you and me

I believe in you
You know the door to my very soul
Youre the light in my deepest darkest hour
Youre my saviour when I fall
And you may not think
I care for you
When you know down inside
That I really do
And its me you need to show

How deep is your love
I really need to learn
cause were living in a world of fools
Breaking us down
When they all should let us be

We belong to you and me



Calvin Harris & Disciples - How Deep Is Your Love

Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

Όταν ξυπνάει ο παππούς...

...Είναι φορές που η ζωή σε πάει πίσω.
Εκεί συναντιέσαι με παλιές στιγμές, μ' ένα κομμάτι του παλιού εαυτού.

...Γραμμένες στιγμές, σφιγμένα τα όνειρα και οι ελπίδες, από τότε...

ΚΑΙ μετά, ήρθε η ταφόπλακα.
Η ίδια σκότωσα την συγγραφέα μέσα μου, γιατί, έτσι έπρεπε, εφόσον ΟΛΑ, προέκυψαν αλλιώς.

Φυσικά, δεν παύουν να υπάρχουν δυο σχόλια, που τότε μου έδωσαν χαρά.

Φυσικά, γεννήθηκε κι ένα βιβλίο, που όσοι άντεξαν και διάβασαν, έμειναν άλαλοι.

Άγνωστοι οι λόγοι.
Τόσο, άντεξαν, τόσο με ανέχτηκαν!

Πέθαναν πολλά μαζί μ' αυτό το βιβλίο, όχι μόνο ο παππούς, που ακόμα τον αγαπώ, όσο και την μάννα μου!
Όσα κι αν πέρασα ή περνάω, ακόμα, αυτό, δεν αλλάζει.

Στα σχόλια θα γράψω κι ένα συγκινητικό όνειρο, ζωντανό και για μια φωτογραφία.

...Να ξεφορτώσω, όμως!

Επείγει η Γιώτα.

Κατερίνα Δε.Στα.Πα; είπε...
Γιώτα μου, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ - ΠΟΛΛΑ!
Έτσι μπράβο! Βάλε φωτογραφίες του χθες και ποιήματα που θα "μιλάνε" αιώνια!
Χαιρετώ όλη την παρέα και την οικογένειά σου, πάντα βιαστικά, πάντα όμως με αγάπη και εκτίμηση!
Φιλιά πολλά - πολλά!
ΒΟΛΟΣ!
Αστοριανή είπε...
Κυκλάμινό μου,
ευχαριστώ.
Αντεύχομαι! κι εσύ με το Δημητρό σου!
Ήρθα αργά στο σπίτι,
εμείς θα τα πούμε...

Το βιβλίο "του Πατέρα,"
τρίζει κόκαλα!
περνάω το χειρόγραφο... και δεν παύεις να με εκπλήσσεις!
Αυτά, για τώρα...
Τ' άλλα, σύντομα.
Φιλάκια
Υιώτα-Δημήτρης
Κατερίνα Δε.Στα.Πα; είπε...
ΩΧ! Γιώτα μου!Στα μέιλ, παιδάκι μου!Κρύβε λόγια μη με πάρουνε και στο ψιλό! Πέρασαν δυο χρόνια από τότε... Ήταν κάποιες πολύ δύσκολες μέρες της ζωής μου. Έχουν έρθει από τότε... κάτι εκατοντάδες δυσκολότερες.
Να είμαστε καλά, να γράφουμε, Γιώτα μου και να εκτονωνόμαστε! Εγώ ειδικά που δεν ανήκω στην λογοτεχνία!Εσύ, γράφε για το κοινό, όπως ξέρεις και μπορείς!
Φιλάκια πολλά! Με το καλό ο πελαργός!
Η σκέψη μου εκεί!
Αστοριανή είπε...
Κατερίνα μου,
Κύμα καύσωνα σήμερα κι αύριο, και μετά, μια από τα… ίδια!
Έμεινα στο σπίτι, έφτιαξα δυο ταψιά γεμιστά,(κίτρινες πιπεριές, ντομάτες, πράσινο κολοκύθι, πατάτες,) με κιμά κότας… πήγα στις δυο μας κόρες!!! και γύρισα να μαζέψουμε τους φράχτες που γκρέμισε το βαρύ χιόνι…
Αυτά, για να δεις ότι ποτέ δεν σταματάμε…
όμως, εμένα, δεν με πειράζει διότι,
περιπτώσεις σαν κι αυτές, μ’ αφήνουν το νου ελεύθερο να… σκέπτεται!!!
Το πόσο εκτιμώ,
και πάντα θα το λέω, για το χρόνο που προσφέρεις στη φιλία και την επικοινωνία μας, το ξέρεις, ήδη!


Ποιος ο λόγος που το γράφω πάλι;

Διότι δεν θέλω να νομίσεις ούτε εσύ μα ούτε κανένας από τους φίλους και τους γνωστούς μας ότι: σε ό,τι αφορά την συγγραφική σου εργασία , είναι αποτέλεσμα αυτής της δυνατής γνωριμίας μας. Άκουσέ με, λοιπόν, και μη διαμαρτύρεσαι. Λόγω χώρου, το μοιράζω στα δύο:

Μέρος 1ον
Έχω στα χέρια μου, τουλάχιστον πέντε, (συμπεριλαμβανομένων των χειρογράφων σου):
Στη Μάννα (με δύο Ν), που λιώνει τη ψυχή! Εκεί έγραψα αυθόρμητα, το ποίημα αφιερωμένο σ’ εκείνη, που τόσο σου άρεσε και μας έδεσε!

Τα ενδιάμεσα: πρωτότυπα, καλογραμμένα, με μηνύματα που δεν «πιέζουν» την παιδική ηλικία…

Ο λόγος είναι γι’ αυτό (το χειρόγραφο) που είναι αφιερωμένο στον «Πατέρα»! Τίτλο τελικό δεν έχω, ανήκει σε σένα. Σ’ αυτό αναφέρθηκα στο βιαστικό προηγούμενο σχόλιό μου.
(Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες πλοκής!)
Πράγματι, είναι ένα γραπτό που διαβάζοντάς το, πέρασα όλες τις διακυμάνσεις του ψυχικού σου κόσμου. Από τις σοβαρότερες στιγμές μέχρι τις αστείες… από τη «μυρωδιά» του αγαπημένου του σώματος… μέχρι τις παντόφλες του παππά… από τις νοσοκόμες, μέχρι τους σημαδιακούς τσακωμούς των πτερωτών …
την εξιστόρηση κρυφών στιγμών του καθρέπτη…
οι απίστευτα αυθόρμητες κι ευρηματικές συνομιλίες με την Πέτρα, την Αύρα, με τον αμίλητο πατέρα…
κάποια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να σου μιλάει δυνατά!
Η οξυδέρκεια αφήνει τον αναγνώστη άφωνο! Η λεπτομέρεια δεν κουράζει! Η γραφή, προσεγμένη, ευλύγιστη.

Μέρος 2ον

Κατερίνα μου,
Αν αυτά, τα λίγα, -εντυπώσεις από το χειρόγραφο σου- δεν είναι αρκετά να σε κάνουν να χαρείς για τις απόψεις μου, τότε εκείνος ή εκείνη που σου λένε διαφορετικές «κριτικές» έχουν άλλο στόχο!
Μερικά ορθογραφικά-τυπογραφικά λάθη, μερικές στιγμές από την καταγραφή γεγονότων που μπορούν να αφαιρεθούν ώστε για να δώσεις μεγαλύτερη ώθηση στην πλοκή… ως κι άλλες μικρολεπτομέρειες, αυτά, μ’ ένα καλό διορθωτή ή επιμελητή= έντιτορ (όπως λέμε εδώ, και μη ξεχνάς ότι είμαι "δίγλωσση" κι ότι λείπω 4 δεκαετίες από τη πατρίδα…), δεν σημαίνουν αβεβαιότητα!!!

Το γράψιμο δεν είναι απλή εκτόνωση! Τα πτυχία είναι γι' άλλη εξυπηρέτηση: π.χ. να διδάξεις κάπου... κ.λ.π.
Η σπουδή, είναι μεγάλο «συν» δεν σημαίνει όμως και ξεχωριστή έμπνευση! Όταν έχεις πάρει τη μεγάλη βουτιά στον ωκεανό των «γραφιάδων» κι έχεις επιπλεύσει επιτυχώς, δεν θα πρέπει να υποτιμάς τη δύναμή σου! Άλλο σεμνότητα, άλλο αυτό-υποτίμηση!

Άσε αυτούς που «βγάζουν κάρτες» δηλώνοντας τη Γραφή ως επάγγελμα! Αν δεν ζουν από τα χρήματα των …πωλήσεων τους, μέχρι τότε το γράψιμο δεν δίνει «τίτλους»!

Αυτά τα λίγα, γι’ απόψε,
Να είσαι καλά, ήρεμη, υγιής, διότι η Κατερίνα είναι για ΟΛΟΥΣ, μα πρώτα για την Κατερίνα.
Πάντα με αγάπη,
Υιώτα
Ν.Υ.
Κατερίνα Δε.Στα.Πα; είπε...
Γιώτα μου, τι να πω, τώρα; Εσύ κι αν μ' αφήνεις άφωνη!Κι αυτό, όχι τόσο για τα καλά λόγια που λες για μένα, όσο για το ότι τα γράφεις και στον αέρα!
Τι να γράψω, τώρα; Θα ζαλίσουμε τον κόσμο με άσχετο θέμα από την ανάρτησή σου.
Θα την κρατήσω σαν τα μάτια μου αυτή την κριτική, Γιώτα μου! Είναι παράξενο που ένα ανέκδοτο βιβλίο μου, έχει μαζέψει ήδη καλές κριτικές, ενώ ακόμα πλάθεται...
(Μάλλον δουλεύει ο χασάπης... Κόβει αράδα... όχι μόνο για να στοιχίσει η έκδοση φθηνότερα (εφόσον τα εκδίδω μόνη μου και τα χαρίζω στους φίλους ή γνωστούς), αλλά και γιατί δεν θέλω να πονέσω... αλλήλους. Έτσι συμβαίνει με τα αυτοβιογραφικά. Καταλήγουν ποίημα στο τέλος.
Φιλάκια, Γιώτα μου! Θα τα πούμε τηλεφωνικά, μόλις συμπέσουν οι στιγμές μας. Το "Ευχαριστώ" είναι πολύ λίγο, κυρίως για τον χρόνο που διέθεσες να το διαβάσεις! Ούτε που ξέρω πια εκτύπωση σου έστειλα!
Σίγουρα διάβασες πολλή περριτή ύλη!
Δεν ξημέρωνε αλλιώς, Γιώτα μου, με τίποτα!
Τα λέμε!...
Με το καλό ο πελαργός, υγεία και όλα τα άλλα θα τα βρούμε!
Αστοριανή είπε...
...relax, baby!....
έστι λέει η κόρη μου όταν παρα-κλωτσάει το μωρό μέσα της!!!

Με όλο το θάρρος και την αγάπη, αυτό επαναλαμβάνω!
"ρελάξ!"
πρώτα για σένα, μετά για τη Λένα, κι όλους τους άλλους!
Φιλάκια,
Υιώτα,
αστοριανή,
ΝΥ
Παρασκευή, Φεβρουαρίου 18, 2011 3:50:00 μ.μ.

πηγή

Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

Ροδοπέταλα

Τέσσερις ώρες κλάδευα.
Γέμισε το τσιμέντο κόκκινο ροδοπέταλο...
'Ηθελα να τ' αφήσω αυτό το χαλί, αλλά...
Σκούπα, όλα.
Δε φωτογράφησα.
Πόναγε το χέρι...
Δεν τον χάρηκε η ψυχή, φέτος, τον κήπο...
Του χρόνου...
Νά 'μαστε ΚΑΛΑ, του χρόνου! 

Ήταν έκπληξη χαράς

Ήταν, όντως.
Χτύπησε το τηλέφωνο, πρωί - πρωί.
Μιλούσαμε...
"Άνοιξέ μας!"

Άνοιξα!
Άνοιξε και η ψυχή μου, τόσο πολύ!
Είχα ανάγκη από ρίζες, αν και αγχωμένη γιατί ακόμα, έβαφα...
ΚΑΛΗ η ανάσα.
"Σ' αγαπάω, αδελφούλα...", είπε στο τηλέφωνο, σήμερα, όταν έφτασε.
Δεν αμφέβαλλα, ποτέ!
Κι εγώ.

Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Κι είπεν ...

ο Κύριος:

Άκου, να δεις, κυρά Κατερίνα...
Ώρες σ' ακούω που ψυχομουρμουρίζεις...
Και ναι, κατέληξες σωστά...
"Καλλιτέχνης θα πει, όλα όσα δεν είσαι", ακριβώς!
Γι' αυτό σου έδωσα γερά τα δυο σου χέρια, για να παιδεύεσαι, για να δεις πως έναν Καλλιτέχνη, μπορείς εύκολα να τον κρίνεις, δε θα μπορέσεις όμως εύκολα να τον φτάσεις, πόσο μάλλον να τον καταλάβεις...
Μια πινελιά στον καμβά του κάθε ζωγράφου, χίλιες οι σκέψεις...
Μια δικιά σου με πινέλα μπογιατζή στους τοίχους και στις πόρτες, ούτε μία σωστή!
Σκέψη, εννοώ, θα το κατάλαβες...
οι Ιθάκες τι σημαίνουν.
Όχι, δεν σου φταίει ο άντρας σου, που σου έστειλε λάθος μπογιατζή...
Εγώ στον έστειλα.
Δεν ήταν τυχαίος...
Καράβια έβαφε, εικοσπέντε χρόνια στη θάλασσα, σα μούτσος.
Στη στεριά δεν έχει τώρα μεροκάματα.
Τα παιδιά του άνεργα, αυτός πρέπει να δουλέψει, για το τώρα, για το αύριο.
Τόσο μπορεί.
"Τόσο μπόρεσε", το είπε και στον άντρα σου.
"Τί το πέρασες; Τα σπίτια δεν είναι καράβια..." του είπε κι εσύ τον μάλωσες.
"Τον πρόσβαλλες! Δεν έπρεπε να του το πεις αυτό!" του είπες.
Γιατί το είπες;
Χίλιες φορές το σκέφτηκες, κι εσύ!
Ξέρω, στεναχωρέθηκες, λυπάσαι, συμπονάς, ξέρω και πως αγανακτείς που τίποτα δεν σου δίνεται σωστό, παιδεύεσαι και προσπαθείς, μέρες τώρα, μόνη σου να τα μπαλώσεις, να σκεπάσεις κάθε κίτρινη γωνιά, μα όπως είδες και κατάλαβες, τίποτα δεν έχει νόημα σε όλα αυτά.
Ο θαλασσόλυκος που εγώ έστειλα σπίτι σου, ήρθε για να σου πει, πως η ζωή είναι αλλού, εκεί έχει νόημα αν "ζωγράφησες" καλά, αν η ψυχή σου ήταν άσπρη κι όχι μαύρη.
Ότι μπορούσε έκανε ο μάστορας, το καράβι της ζωής του, είδες πως το έβγαλε σώο στην στεριά.
Με τις όποιες γρατσουνιές στα κύματα και στα βράχια...
Εσύ;
Τόσο μπόρεσες κι εσύ...
Τά 'φησες και έπιασες καρέκλα.
Ανεβήκαν οι παλμοί, φάρου υγείας σημάδι.
Γι' αυτό στά 'δωσα όλα, για να ταξιδεύεις...
Με χίλιους δύσκολους τρόπους και όσους,
Για να μάθεις να εκτιμάς τα έχοντα,
ζωή κι ανθρώπους.
Για να μάθεις να αγαπάς, κάθε γωνιά απ' της στεριάς το καράβι σου, που άλλοι δεν έχουν ή έχασαν.
Για να μάθεις πολλά, κι όλα αυτά που θαυμάζεις και δεν τολμάς να ζηλέψεις, γιατί ξέρεις απλά, πως δεν θα μπορούσε τίποτα απ' όλα τα καλά των άλλων, δεν θα ταίριαζε σε σένα.
Ξέρεις ότι αλλιώς, δε θα ήσουν εσύ, γι' αυτό, πάψε πια να σκέφτεσαι τι θα πουν οι άλλοι και πως θα κρίνουν τα "κουμάντα" σου, όπως δεν σκέφτονται και οι πραγματικοί Καλλιτέχνες, όταν παραδίνουν στο κοινό το δικό τους έργο ζωής.
Ξεκουράσου τώρα και κοίτα να ζεις!

Καλλιτεχνία για μένα, είναι ο "τρόπος" που ζεις.
Να  το θυμάσαι.

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

Τα αρχαία Ελληνικά θεραπεύουν τη δυσλεξία


Tα αρχαία Ελληνικά θεραπεύουν τη .. δυσλεξία!
APOCALYPSEJOHN.COM

Σαν περ'σι, λέει - Μουσική




Μαρινέλλα - ΟΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΝΑΣΑΙΝΩ

Κολοκοτρώνης - Κολοκοτρώνηδες

Σε ΚΑΛΟ μου!
Τί σύμπτωση κι αυτή!

Είδα σήμερα ένα παράξενο όνειρο:

Ένας αυτοκινητόδρομος γεμάτος άντρες σαν Κολοκοτρώνη (με στολή), έτρεχαν!

Τώρα πέτυχα αυτό το βιντεάκι και το θυμήθηκα!

Σε περίπτωση που μου το εξαφανίσουν, μαθητές χορεύουν το "Νά 'τανε το 21".

Οταν τα παιδια χορευουν.......ΕΛΛΗΝΙΚΑ !!!
ΜΠΡΑΒΟ στο Γυθειο...!!.!!.

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

Ελεωνόρα Ζουγανέλη - Ως Κι Οι Θάλασσες


Ελεωνόρα Ζουγανέλη - Ως Κι Οι Θάλασσες   

Θα με θυμηθείς...

Το βρήκα, όχι κάπου τυχαία.

Μεγάλα λόγια, εύκολα τα λες:

"Τη δύναμη στον άνθρωπο
τη δίνουνε οι φίλοι
όπως το λάδι που κρατά
τη φλόγα στο καντήλι ..!!!!"

"ΕΣΥ ΠΟΥ ΗΣΟΥΝ;" ήθελα να ρωτήσω...
"ΕΣΥ, τι ξέρεις από καντήλια;"

Έφυγα, για να μην με πονάει κι άλλο.
Φτάνει.
Θα με θυμηθεί, κάποτε.

Υγ. Μας πονάει ότι αγαπήσαμε πραγματικά. Αλλιώς, αδιαφορούμε.
Υπάρχει και η αγάπη της φιλίας που δε μπορεί να είναι πάντα στην πρώτη γραμμή.
Όσο δεν την βλέπεις, τόσο και πιάνει τα χαρακώματα.
Εκεί ή χάνεται ή βγαίνει κάποτε νικήτρια, μπροστά απ' όλες τις άλλες αγάπες, γιατί είχε βάθος και όχι επιφάνεια.

Βουνό με βουνό δε σμίγει.
Όταν συναντηθούμε, ίσως κλάψεις εσύ.
Εγώ δε θα έχω δάκρυα, πια.
Αν και σε θέλω πάντα χαμογελαστή, η ζωή διδάσκει σε όλους.
Είσαι μικρή ακόμα, σε νιώθω, μα δεν σε δικαιολογώ.
Απαράδεκτη.

Θα με θυμηθείς...


Απ' όλα φεύγω;

Υπεκφεύγω; Πώς το λένε; Απ' όλα φεύγω; Μάλλον έτσι! ...Μια σελίδα άγραφη, έψαχνα η έρ'μη, να σημειώσω δουλειές και ψώνια. Πού...