Η φτώχεια δεν είναι αυτή που οι άνθρωποι έχουν στις τσέπες, αλλά αυτό που έχουν στην καρδιά.

 

***

ΠΗΓΗ:

Φυσάει απόψε μοναξιά

Ένας εργάτης πηγαίνει σε φαρμακείο και απευθύνεται στον φαρμακοποιό: Έχετε κάτι να θεραπεύει τις πληγές από τσιμέντο; Με ειρωνικό ύφος ο φαρμακοποιός απαντά...

''Ναι έχουμε, έχουμε φάρμακο και για τις πέτρες και για το σίδερο. Έχουμε δύο τύπους, έναν εξαιρετικό που έρχεται από το εξωτερικό, και έναν κανονικό, επαρχιακό.

Τι θέλεις ;''

Ο εργάτης είπε:

Δώστε μου το καλύτερο που έχετε.

- Σας λέω από την αρχή ότι αυτό που ζητάτε είναι ακριβό, αλλά εσείς όπως θέλετε,! Είπε ο φαρμακοποιός και συνέχισε την ειρωνεία του στον εργαζόμενο....

Εκείνη τη στιγμή ο εργάτης σήκωσε το χέρι του και είπε:

Είμαι εργάτης τσιμέντου... τα χέρια μου είναι σπασμένα και και πολύ άγρια απ' τη δουλειά, και δεν μπορώ να χαϊδέψω το πρόσωπο της μικρής μου κόρης καθώς φοβάμαι ότι θα την πληγώσω, οπότε αν έχετε πραγματικά τέτοιου είδους θεραπεία δώστε μου και θα σας πληρώσω όσο κι αν κάνει....

Εκείνη τη στιγμή πάγωσε το χαμόγελο στο πρόσωπο του φαρμακοποιού και οι λέξεις του κόλλησαν στο λαιμό...

και εκεί συνειδητοποίησε ότι η φτώχεια δεν είναι αυτή που οι άνθρωποι έχουν στις τσέπες, αλλά αυτό που έχουν στην καρδιά.

***

Στον Άγιο Ονούφριο μια Κυριακή του Ιούλη 2021

 

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ, ΝΙΚΟ!

 Στεναχωρέθηκα πολύ, απ' την στιγμή που έμαθα ότι αρρώστησες.

Μας έσμιξαν τόσες στιγμές, σε τόσες δουλειές, είπαμε τόσα, πόνεσα Φίλος, πόνεσα.

Δύναμη και κουράγιο στην οικογένειά σου.

"Και οι πέτρες κλάψανε..."

ΚΑΛΗ ΑΝΑΠΑΥΣΗ και ΑΝΤΑΜΩΣΗ...

Άλλος ποιο νωρίς, άλλος ποιο αργά, κανείς δε μένει αιώνια εδώ.

Αιώνια ΜΟΝΟ η ΜΝΗΜΗ!...

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ, ΕΛΣΑ..

 κι ας είναι καθυστερημένο...

"ΚΑΛΗ ΑΝΑΠΑΥΣΗ"!

"Θα με θυμόσαστε, άμα πεθάνω, μαρή;" ρώτησες μια κοινή φίλη.

Εδώ έκλαψα εγώ, Έλσα μου, που είχαμε χαθεί τα τελευταία χρόνια!

Έννοια σου, κι όλοι μας θα σε θυμόμαστε με αγάπη.

Έτσι κι αλλιώς, την άξιζες!

Δύναμη και κουράγιο στην οικογένειά σου και ... χαιρετίσματα στην μάννα, που κάποτε την πρόσεχες, όταν δούλευα.

Θα μας λείψεις.

Ήδη έλειπες... ήδη λείπεις.

...Μα είσαι Ψηλά, μας βλέπεις, είναι σίγουρο.

"Αιωνία σου η μνήμη"!

2021

2021 και η google μας ενημέρωσε πως θα διαγραφούν λογαριασμοί που είναι ανενεργοί, πάνω από δυο χρόνια.

Τρέχα γύρευε, τώρα.

15 χρόνια δουλειάς, (ήμαν νια και γέρασα) με κόπους και πόνους, δεν τα διαγράφεις, έτσι, απλά, κυρία google.

Ζωή απ' τη ζωή μας, σου χαρίσαμε... και δεν έχασες!

Κι ότι μας χάρισες, έτσι απλά: "θα το διαγράψεις".

Σαν να μην υπήρξαμε...

Υπήρξαμε όμως και θες δε θες, κάποιοι θα μας θυμούνται και χωρίς τα ενθύμια.

Έδωσες και προθεσμία: 21/1/21 !

Ότι μπορώ, κι ότι προλάβω, σε καιρό που τρέχουν πολύ σοβαρότερα προβλήματα, για όλον τον κόσμο.

Έτσι, για να μην πω, πως δεν προσπάθησα, αφού είμαι ακόμα ζωντανή.

Νιώθω πως μου χρωστάς, δεν σου χρωστάω...

Πάνω από 150 blog, εργατοώρες... βάλε και 24ωρα ολόκληρα (συχνάκις)

περαστικό κυκλάμινο του βουνού, εκ Πηλίου ορμώμενο...

Θες δε θες, θα με θυμάσαι. 

Κλεμμένες φωτογραφίες, αλήθειες και λέξεις

***

DonnedOnNeDONNE

7 ώρες · 

Ti faccio la promessa più grande che si possa fare, quella che, dopo di te, non farò a nessun altro.
Comunque vada, ti prometto che non mi pentirò mai di questo nostro amore. Mi hai dato tanto, troppo, perché un giorno tu possa togliermi più di quanto mi hai donato. Non mi pentirò mai di averti amato così tanto di averci creduto così tanto. Non mi darò mai della stupida. Non dirò mai "se tornassi indietro". Perché lo so, anche se tu mi tradissi, se tu mi mentissi, rifarei le stesse cose, ti amerei allo stesso modo. Ci sono amori che non importa come finiscono, l'importante è che siano esistiti.

Susanna Casciani

DonnedOnNeDONNE©2012

Σου δίνω τη μεγαλύτερη υπόσχεση που μπορείς να δώσεις, αυτή που δεν θα δώσω σε κανέναν άλλον μετά από σένα.
Ό, τι κι αν πάει, υπόσχομαι ότι δεν θα μετανιώσω ποτέ για αυτή την αγάπη μας. Μου έδωσες τόσα, πάρα πολλά, ώστε μια μέρα να μου στερήσεις περισσότερα από όσα μου έδωσες. Δεν θα μετανιώσω ποτέ που σε αγάπησα τόσο πολύ που πίστεψα τόσο πολύ. Ποτέ δεν θα αποκαλέσω τον εαυτό μου χαζό. Δεν θα πω ποτέ "αν επέστρεφα πίσω". Γιατί ξέρω, ακόμα κι αν με πρόδωσες, αν μου έλεγες ψέματα, θα έκανα ξανά τα ίδια πράγματα, θα σε αγαπούσα με τον ίδιο τρόπο. Υπάρχουν αγάπες που όπως και να τελειώσουν, το σημαντικό είναι ότι υπήρχαν.

Σουζάνα Casciani

***
ΣΧΟΛΙΟ:

Μου έλειψε πολύ η σελίδα με τα ωραία της, όπως κι ο Άνθρωπος, πίσω απ' αυτήν, είναι σίγουρο!
Πρωί - πρωί, την έψαξα και ...φυσικά, αφού πρώτα χάρηκα που είναι ενεργή (που σημαίνει είναι καλά ο Άνθρωπος!), "έκλεψα" αρκετά, πολλά!
Ας με συγχωρήσει ο Φίλος!
ΥΓ. Αν ήταν όντως, αγάπες, δεν τελειώνουν ποτέ, DONNE!
Εύχομαι δύναμη και αισιοδοξία, εκεί!
Υγεία και Καλό Καλοκαίρι!... ΣΕ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!
Δε μπορεί! Κάποια στιγμή θα τελειώσει αυτός ο εφιάλτης!
Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία!

***

***

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ - Μια καρδιά για 'σένανε

***

Τα φόντα - κυκλάμινα

Είναι η δεύτερη φωτογραφία που πέτυχα με κυκλάμινα, αυτές τις μέρες, κι είναι ζωγραφική.
(Δεν κράτησα εγκαίρως την πηγή. Έχει όμως, υπογραφή!)

Και πριν πετάξω ένα χαρτάκι, από σημειώσεις αυτών των ημερών, ας μείνει:

Μόνο μην φτάσεις να πεις:
"Δε με νοιάζει για τίποτα, πια!"
...Εκεί θα φανεί
πως το παιχνίδι
έχεις χαρίσει,
ενώ, εσύ,
γεννήθηκες,
για να μάχεσαι, Κατερίνα!

Σχ. Δεν ξέρω αν τα καθέτως τα λένε "ποίηση", τα οριζοντίως "λογοτεχνία" ή τα μπερδεμένως "γρίφους", ξέρω μόνο, πως: αυτοαναστηλώθηκα.
Γι' αυτό και μόνο, να μείνει!
Οι "ταμπελίτσες" στους καιρούς μας, τόσο περιττές!

Δώρα...

Δώρα - Φόντα

Η ζωή είναι ένας συγγραφέας που ζωγραφίζει στην κίνηση.

***

Olivia Gobetti Autore

2 ώρες · 

La vita è un quadro d'autore in movimento. OG autore

Η ζωή είναι ένας συγγραφέας που ζωγραφίζει στην κίνηση. Og συγγραφέας

Δεν μένουνε μόνοι τους οι άνθρωποι, επειδή είναι αδύναμοι. Μένουνε μόνοι τους, επειδή είναι δυνατοί.

***

Η μοναξιά είναι χορός ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΣ

***

Ντίνα Πατσή

 · 

καλό βράδυ!!!!
Οι δυνατοί επιλέγουν την μοναξιά τους, γιατί δεν έμαθαν να κάνουν εκπτώσεις στα συναισθήματά τους.

Δεν μένουνε μόνοι τους οι άνθρωποι, επειδή είναι αδύναμοι.
Μένουνε μόνοι τους, επειδή είναι δυνατοί.
Επειδή δεν κουμπώνουν εύκολα σε όλες τις αγκαλιές.
Δεν κάνουνε εκπτώσεις στα συναισθήματα τους.

Δεν μένουνε μόνοι, επειδή έχουνε κολλήσει στο παρελθόν.
Απλά κουβαλάνε μέσα τους τις αναμνήσεις τους και δεν θέλουνε να προχωρήσουνε.
Όχι από αδυναμία αλλά από αδιαφορία.

Αδιάφοροι είναι.
Βαριούνται να εξηγούνε, βαριούνται να ξαναρχίζουν.
Τους είναι πολύ εύκολο να κοιμούνται μόνοι τους ,παρά να κοιμίζουνε μέτριες αγάπες και μέτρια αισθήματα στο στήθος τους.
Τους είναι πολύ οικείο να τρώνε μόνοι τους,παρά να διασκεδάζουνε έξω με κάποιον που δεν θα ονομάσουνε ποτέ Ζωή τους.

Για αυτό αφήστε αυτούς τους περήφανους, τους ανόητους ρομαντικούς μόνους τους.
Δεν έχουνε να απολογηθούνε για την μοναξιά τους.

Μην ασχολείστε με τους ανθρώπους τους μοναχικούς.
Δεν επέλεξε η μοναξιά εκείνους.
Εκείνοι την διάλεξαν,σε αντίθεση απο μία μίζερη και άνοστη ζωή.

Αφήστε τους μόνους τους.
Είναι το καλύτερο τους.
Μέσα στα σκοτάδια που άλλους τους τρομάζουν, εκείνοι φτιάχνουν τον δικό τους παράδεισο.

Η μοναξιά δεν είναι αναγκαστική για εκείνους.
Είναι λύτρωση.
Είναι απόλαυση.

Γιατί μοναξιά δεν είναι η απουσία της αγάπης απο την ζωή μας.
Είναι η αρετή που μέσα από εκείνη, μαθαίνουμε να αναγνωρίζουμε την αγάπη.
Μπέττυ Κούτσιου

***
27/7/19

τα δάκρυα ρίχνονται κατά μήκος του δρόμου

Έχω την ηλικία όταν τα πράγματα παρατηρούνται πιο ήρεμα, αλλά με την πρόθεση να συνεχίσει να μεγαλώνει. Έχω τα χρόνια όταν αρχίζετε να χαϊδεύετε τα όνειρά σας με τα δάχτυλά σας και οι αυταπάτες γίνονται ελπίδες. Έχω χρόνια στην οποία η αγάπη, κατά καιρούς, είναι μια τρελή έκρηξη, που επιθυμεί να καταναλωθεί στη φωτιά ενός αναμενόμενου πάθους. Και άλλες φορές, είναι μια γαλήνια γωνιά, όπως ένα ηλιοβασίλεμα στην παραλία. Πόσο χρονών είμαι; Δεν χρειάζεται να τα σημειώσω με έναν αριθμό, επειδή οι επιθυμίες μου γίνονται πραγματικότητα, τα δάκρυα ρίχνονται κατά μήκος του δρόμου για να δουν τις σπασμένες ψευδαισθήσεις μου αξίζουν πολύ περισσότερο από αυτό. Τι σημασία έχει αν είμαι είκοσι, σαράντα ή εξήντα; Αυτό που έχει σημασία είναι η ηλικία που νιώθω. Έχω τα χρόνια που χρειάζομαι να ζήσω ελεύθερα και χωρίς φόβο. Να συνεχίσω το ταξίδι μου χωρίς φόβο, γιατί φέρνω μαζί μου την εμπειρία και τη δύναμη των ονείρων μου. Πόσο χρονών είμαι; Ποιος νοιάζει! Έχω τα χρόνια που πρέπει να εγκαταλείψω το φόβο και να κάνω αυτό που θέλω και νιώθω.

***

DonnedOnNeDONNE

51 λεπτά · 

Ho l’età in cui le cose si osservano con più calma, ma con l’intento di continuare a crescere.
Ho gli anni in cui si cominciano ad accarezzare i sogni con le dita e le illusioni diventano speranza.
Ho gli anni in cui l’amore, a volte, è una folle vampata, ansiosa di consumarsi nel fuoco di una passione attesa.
E altre volte, è un angolo di pace, come un tramonto sulla spiaggia.
Quanti anni ho, io?
Non ho bisogno di segnarli con un numero, perché i miei desideri avverati, le lacrime versate lungo il cammino al vedere le mie illusioni infrante valgono molto più di questo.
Che importa se compio venti, quaranta o sessant’anni!
Quel che importa è l’età che sento.
Ho gli anni che mi servono per vivere libero e senza paure.
Per continuare senza timore il mio cammino, perché porto con me l’esperienza acquisita e la forza dei miei sogni.
Quanti anni ho, io?
A chi importa!
Ho gli anni che servono per abbandonare la paura e fare ciò che voglio e sento.

José Saramago

DonnedOnNeDONNE©2012

Καμία διαθέσιμη μετάφραση

***
Sx. Η τονισμένη φράση μου θύμισε πολλές σκηνές και στιγμές της ζωής μου, που έτρεχα με το μηχανάκι, κι έκλαιγα...
Άλλες καταγεγραμμένες, άλλες όχι, μα κάποιες και τυπωμένες...
...Σηκώθηκα και ανέτρεξα στα γρήγορα, την ύλη ενός βιβλίου μου.
...Βρήκα μία σκηνή.

Καταγραφή 8/10/2001 περίπτερο 14:58
Πονάει πολύ..." Αχ! χελιδόνι μου, μη φεύγεις βιαστικό..." και πως να κλάψεις... όταν είσαι στο περίπτερο; Όταν οι πελάτες σε κοιτούν με απορία στα μάτια; Πως; Και τι να τους πεις; Έφυγε το παιδί μου; Πέταξε απ' την φωλιά μας... Πάντα ήθελε να πετάξει...
...Κρατηθήκαμε κι οι δυο. Σφίξαμε τα δόντια και δεν είδε η μία τον σπαραγμό της άλλης.
Καλό σου ταξίδι, κορίτσι μου...
Καλή εγκατάσταση στην καινούργια δική σου φωλιά, καλή προσαρμογή... καλά... όλα καλά να πάνε στη ζωή σου.
Όλα τα όνειρά σου, να πραγματοποιηθούν...
...Φεύγοντας με παρέα, νόμιζα ότι όλα θα ήταν πιο ανώδυνα. Ήταν όμως πολύ χειρότερα απ' ότι φανταζόμουν. Το ταξί πήρε πρώτα εσένα κι εγώ σαν κλέφτρα της τελευταίας παιδικής σκηνής της ζωής σου, έτρεχα πίσω σου με το μηχανάκι...
Κι από μακριά... σ' έβλεπα, μέχρι την στροφή...
Θεέ μου! Πόσο πονάει; Πόσο;
Δύσκολο να δεχτεί η μάνα, να φεύγει το παιδί της σε δική του φωλιά.

κ.λ.π.
(Κάπου γραμμένα στο βιβλίο αυτό, ΕΚΕΙ, σελ. 43. Τώρα ζούμε στο 2019. Το κορίτσι μου μεγάλωσε, κ.λ.π. δεν οδηγώ πια το μηχανάκι μου, περπατάω... Το ίδιο είναι. Όλο και "κάτι" μένει στον δρόμο!
"Δάκρυα. καυτά μου δάκρυα", που λέει και η Χαρούλα Αλεξίου στο τραγούδι της: "Μεγάλωσα". Τί μου θύμισες μεσημεριάτικα, Φίλε! Να είσαι ΚΑΛΑ! Με συγκίνησες. Μ' έκανες να της τηλεφωνήσω, να της το θυμίσω... και να φιλοσοφήσουμε την εξέλιξη της ζωής.)